Kalemimi kaybettim...
Öyle kalem diyip geçme, bu konuda çok hassasım. Sonuçta o, fikirlerime hayat veren bir araçtı. Hakkettiği değerin gösterilmesi lazım, di mi? Tabii biten pilot kalemlerimi toprağa gömmüyorum ama en azndan onlardan ayrılmadan önce kısa da olsa bir "teşekkür konuşması" yapıyorum. Bu teşekkür konuşması önce bir teşekkürle başlıyor elbette ki, sonra kalemle beraber çizdiğimiz resimleri anıyoruz, nerde çizmişiz ne şartlar altında çizmişiz gibi o anı hatırlatacak tarzda sorular soruyoruz birbirimize. Eğer kalemin başka özellikleri de varsa, (mesela hediye edilmiş bir kalem olabilir, ya da kendisini kurtardığım yere atılmış hor görülmüş bir kalem olabilir) onları da anımsadıktan sonra son bir kez daha teşekkür edip, onu pilot kalemler gezegenine geri gönderirim. Mürekkeplerini tekrar doldurmayı, tasarruflu olmak ise konumuz kabul edebilirim, fakat pek içime sinmez böyle şeyler. Kız arkadaşımı aldatıyormuşum gibi hissederim böyle birşey yaptığımda.
Birsürü mürekkep aldıydım kendime, hatta ekolin deniyorumuş onlara. Renkli renkli böyle. Yanlış anlaşılmasın sakın, sadece tarama uçlarıyla kullanmak için. Çok özenirim onları kullanabilecek sabıra sahip olan insanlara ama işte bilmiyordum benim sabrımında sınırlarının olduğunu. Batır çıkar, batır çıkar, e o da biyere kadar. Neyse işte şimdi bir baktım da, tozlanmışlar baya. Kullanılmayan şeyler için de üzülürüm. Özellikle resim malzemelerinin, Dünya'ya bence sahibi tarafından en doğru şekilde kullanılıp, kısa sürede çok güzel resimler yapması için ona yardım etmeye geldiklerini düşünüyorum.
Tükenmez kalemler üzerine hala unutamadığım bir paragraf vardı Otostopçu'nun Galaksi Rehberi'nde. Özetlemek gerekirse bir teoriye göre, üzerinde sadece tükenmez kalemlerin diledikleri gibi yaşayabildikleri bir gezegen vardı ve başka gezegendeki tükenmez kalemler ise fırsatını bulduklarında kendilerine bir wormhole yaratıp bu gezegene kaçabiliyorlardı. Bence bu teori de kaybolan pilot kalemimin durumunu açıklamak için yeterince veri öne sürüyor...
Sevgili pilot kalemim,
Sen, en çok ihtiyacım olan niteliklere sahip bir pilot kalemdin. Mürekkebi kağıda az bırakan, 0.5mm'lik iğne uçları olanlardan.. Her neredeysen umarım artık daha mutlusundur. Birlikte bu bloga çizdiğimiz güzel resimler için sana çok teşekkür ediyorum. Aslında daha dün önümde usul usul duruyordun, bitirmemiz gereken bir yığın çizim vardı. Şimdiyse kim bilir nerelerdesin. Seni bir anda kaybetmek gerçekten çok acı. Sana tekrardan teşekkür ediyorum, kendine dikkat et.
Sahibin, Gugu...
En son 6 yaşındayken, kuşumuz Maviş, biz ablamla onun kafesini temizlerken kaçtığında bu duyguları yaşamıştım ):
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder