Kız dengesizin tekiymiş, çocuk ise kıza aşık bir optimist. Üstelik daha pazartesi günü tanışmışlar, bugün ise çarşamba...

Pazartesi günü tanışmışlar. Kız onu evine davet etmiş bir arkadaşıyla birlikte. Üç kakule çekirdeği tadında güzel bir muhabbet ve cuma günü için yemek sözü..
"Kakule çekirdeklerinin tadı hala ağzımda, tanıştığımıza çok sevindim Feyza" yazıyordu çocuğun bir saat sonra gönderdiği mesajda.
Pazartesinin elinden anca bu kadarı gelmiş.

Salının sabahında okulda karşılaşmışlar. Konuştukça yakınlaşmışlar, yakınlaştıkça susmamışlar. Hikayeler anlatıldı, şakalaşıp gülüşüldü. Kız çocuğu öpmek istemiş, ama çocuk bunu fark edemedi. çocuk kızı öpmek istedi, ama kız bunu fark edememişti. Vakit ayrılık vakti olduğunu düşündüklerinde bile öpüşmediler. Ama aslında vakit sadece öğlen vaktiymiş. Dersi için ayrılan kızın peşinden gitti çocuk kaderini değiştirmek için. Kendisinin bile beklemediği bir anda, bir anlığına çatlamış dudaklarını kızın ıslak dudakları üstünde buldu. Şaşırdılar, ama sorun yoktu. Bundan hoşlandılar. Bir daha öpüştüler, sonra defalarca öpüştüler. Hatta dersten kaçıp yine öpüştüler.
Çocuk çok eğleniyordu, kız da öyle..

Okulda ne yaptılarsa, evde daha fazlasını yaptılar. Daha çok konuştular, daha çok öpüştüler. Çocuk mutluydu, kız huzursuz. Belki de çocuk huzursuzdu, kız mutlu.. Ve işte salının sonu: çocuk evine döndükten sonra kız onu arar ve çocuğun mutsuz olacağı birkaç cümle kurar.
"Sevgili olmak istemiyorum Arda"

Çarşamba ise karmakarışık bir duygu çorbası. kız dengesizin teki, çocuk ise ona aşık bir optimist. Kızın çocuğa ihtiyacı yok, onu istemiyor veya onu istiyor (dedim ya dengesiz diye) çocuğun beyni sulanmış, kalbi kırılmış. ama vazgeçmek istemiyor.
"Kırık kalbimden daha çok sevdiğim bir şey yok sanırım" diye düşündü çocuk bir an için. Vazgeçmedi yani. Çocuk vazgeçmeyince de kızı şunu söylemek zorunda bıraktı: "Seni istemiyorum." Ağzından çıkan o güzel ses bunu söylüyordu; fakat çocuk daha dikkatli düşünseydi kızın söylediği şeyin, "seni istememeliyim" olduğunu anlayabilirdi.

Çocuk kızı evine bıraktı, kız onu içeri davet etti. Çocuk istemeyerek reddetti kız ise ısrar etmedi. Ama unuttukları bir anlaşmaları vardı; çocuğun çarşamba günü giydiği en sevdiği gömleğine karşılık, kızdan çocuğa bir hatıra. Çok geçmeden çocuk bunu hatırladı ve geri döndü. Kız onu tekrar içeri davet etti. Çocuk bu sefer reddedemedi, teslim oldu. Öpüştüler. Sonra çay içip kendilerine kural koydular. Orta yolu bulduktan sonra çarşambayı da bitirdiler.

Çocuk evden ayrılırken yine öpüştüler. Kız için belki aşkın önemli bir simgesiydi, belki de sadece sıradan bir iyi geceler öpücüğü; ama sonuçta çocuk için umut dolu, güzel bir öpücüktü...

ne geceydi ama

Dedik: "Mert, çok özledik abi seni. Hadi kırma bizi, kop gel n'olursun." Sağolsun hakkaten kıramadı ve ertesi sabah takımlarıyla Bursa'dan otobüse atladığı gibi kahvaltıdaki menemene yetişti. Dur en baştan anlatayım.

***

Blogumu artık takip etmeyen blog ustam Efecan'la efkar dağıtmaktı niyetimiz. Taksim'e çıkıp bir mekanda yudumluyorduk biralarımızı. Konu değiştikçe değişiyor, Beşiktaş'ımızın bu seneki halinden ve Beşiktaşlı olmaktan başlayıp eski sevgililerimize ordan da arkadaşlık ilişkilerine, bu devirde kimin arkadaş kimin denyo olduğuna dair herşeyi önemli detayları ve küçük nüanslarına kadar irdeliyorduk. Yavaş yavaş konusu açılan Mert'e karşı olan duygularımızın ne kadar yoğunlaştığını ve onu delicesine özleyip arzuladığımızı hissettik. Dayanamadık aradık tabi. Kendisi o an kafası güzel bi şekilde frp oynuyormuş. Dedik: "Mert, çok özledik abi seni. Hadi kırma bizi, kop gel n'olursun." Telefonu kapatınca aklımıza geldi, aradık tekrar. "Bu arada Mert, suit up!" Sağolsun kıramadı bizi, hakkaten ertesi sabah takımlarıyla Bursa'dan otobüse atladığı gibi kahvaltıdaki menemene yetişti. İyice hasret giderip klasik pes rekabetimizi de ortaya koyduktan sonra bir dişi arkadaş grubu edasıyla giyeceğimiz gömlek ve kravatlara ortak kararlar verdik. Hazır olduğumuza emin olunca son bir provayla bir kez daha süzdük birbirimizi ve kapıdan çıktığımızda gece resmen başlamıştı. O jilet gibi ceketlerin, ince kravatların karizması yanı sıra, kumaş pantolunun altına giydiğimiz spor ayakkabı ve dağınık saçlarımızın serseri ruhunun kombinasyonuyla ortaya çıkan birer başyapıt halinde göğsümüzü kabarta kabarta hatta bir rezarvuar köpeği gibi yavaşça yürüdük o İstiklal Caddesi'nde. Bütün gözlerin bize takıldığını hissediyor fakat o bakışlara karşılıksız kalıp karizmamızdan bir gram ödün bile vermiyorduk. Engel olamadım ve, "Lanet olsun dostum, çok yakışıklıyız" diye fısıldadım kendi kendime.

***

Esiri olduğumuz burjuvazinin etkisi, tavsiyelerim üzerine Çin Büfe'de yediğimiz lezzetli ördeklerle bir kat daha artınca göğsümüzün yanı sıra şişen midemizle hız kesmeden Galata'ya geçelim dedik. Her ne kadar pahalı ve güzel bir gece olsun diye atıp tuttuysak ta o turist mönülerinde gözlerimiz ucuz şarapları inceledi elbet. O gece, karşı konulamaz cazibemize dayanamayıp bize katılmak için can atan bayan arkadaşlar oldu tabi ki. Onlarla tanışıp geçirdiğimiz bu gayet hoş vakit süresince arkadaşlarımla olan bu buluşmalarımızı daha sık tekrar etmemiz gerektiğini fark etmiştim.

***

Oya ile tanıştım o gece. Kendisinden ve muhabbetinden epey hoşlandım açıkçası. Her ne kadar belli etmeye çalışsam da bunu ona söylemedim. Büyük ihtimalle o da en azından geçirdiğimiz vakitten hoşlanmıştı ki; biraz daha oturup eğlenmek için israr ederken arkadaşları onu zorla kaldırıp birlikte ayrıldılar masadan. Ben de o takım elbisenin içinde eriyip giderken sorumluluk sahibi arkadaş sıfatından pek hoşlanmadığımı düşündüm.

***

Hatta o gece rüyamda Oya'yı gördüm.

turp gibiyim, şurup gibiyim

Bir okul heyecanı sardı beni gidiyor. Dur bi, aslında böyle değildim ben. Sevmezdim okulu, istemezdim açılsın da gidelim edelim falan ama tatilde yapacak pek bir şey kalmayınca insan özlüyor okulunu ister istemez. Durum böyle olunca da haliyle okulu açılan arkadaşlarımı kıskanıp, onların derslerine gittim ben de. Hatta yetmedi yarın yine gideceğim. Zaten üç gün sonra da kendi okulum açılacak. Ama gerçekten Bilgi Üniversitesi ilginç bir burjuvaziliğe sahip ya da kendi okulumdan sonra bana öyle geliyor. Starbucks açılmış okulun ortasında. Yine de elimi kolumu sallaya sallaya derslere girebilmem çok hoşuma gidiyor. Aslına bakarsan olması gereken de bu zaten. Sanırım kıskandığım tek okuldur Bilgi Üniversitesi...

***

Bu dönem artık bu gazla eminim 2.40 üstünde dillere destan bir ortalama getirip hemen erasmus ile yurtdışına ufaktan kapak atmaya başlayacağım. Yine bütün optimistliğimle herşey çok güzel olacak demek istedim. Git gide hayat felsefem haline gelmeye başladı yalnız bu. Hayal dünyasında mı yaşıyorum acaba diye şüphe diyorum bazen kendimden ama hayattan olmayacak şeyler istemiyorum sonuçta. Neyse neyse, ilk iş olarak bir an önce uyku düzenimi ayarlamam gerekiyor artık. Vampir hayatı yaşıyorum. Güneş doğmadan uyuyup, güneş batana kadar uyanmamak gibi yani. Ayrıca şimdi farkettim uyandığımdan beri hiç birşey yemedim. Acıkmışım.

hayra yor

Beşiktaş Çarşı'daydık yeni tanıştığım bir arkadaşımla, Gökhan. Akşam vakti sokaklara vinç yardımıyla bayrak asıyorlardı. Klasik haftasonu kalabalığı, maç vardı büyük ihtimal. Bir de apartmanın birine projektörle canlı yayında bir siyasinin konuşmasını yansıtıyorlardı. İzleyip kendimizce yorumluyorduk. "Ülkede birlik beraberlik diye birşey kalmamış, yine ağzı olan konuşuyor, bu sefer iş çığrından çıkıyor" dedik. Sonra bir gürültü geliyor az önce geçtiğimiz sokaktan, ve diğer sokaklardan. Gol oldu diye düşündük, geri dönüp bakıyoruz: Herkes ayaklanmış, bağırıp çağırıyorlar, küfrederek birşeylere tepki gösteriyolar. Maçla ilgili olmadığı kesin. Son dakika diyor: İstanbul'un her büyük semtinde bombalı veya silahlı saldırılar gerçekleşiyormuş. Daha işin astarını anlayamadan birkaç saniye içinde patlama sesleri ve polis sirenleri insanların korkudan attığı çığlıkları duyulmaz hale getiriyor. Sokağın iki ucuda alevlerle kaplanmış, Gökhan'la üçbuçuk atıyoruz ama mantıklı bir karar vermemiz gerekiyordu bir yandan, yani götü kurtarma planları yapmalıydık. Açıkçası bana zor geldi, zaten kaçacak pek biryer kalmamış gibi görünüyordu, ben de uyandım. Sonra hemen gördüklerimi düşünüp hepsini gecenin 4'ünde Gökhan'a mesaj attım.

***

Evet, böyle bir rüya gördüm geçen gece. Kendi yatağım dışında bi yerde uyuduğum zaman klasik olarak saçma sapan rüyalar görürüm. Bir de çoğu zaman rüya gördüğümü anlayıp, rüyanın akışına yön verebilme gibi bir yetim vardır. O zaman da tabii daha çok görsel bir daydream şöleni gibi oluyor. Neyse, rüya saçma olabilir fakat gayet etkileyiciydi. Tabii bütün gece boyunca içki masasında politika, siyaset, amerika, pkk, mafya ıvır zıvır ne kadar gereksiz konu başlığı varsa hepsine parmak basıp dünyayı kurtardıktan sonra göreceğin rüyadan hayır beklemek, pek akıl karı değil sanırım...

lavuğun önde gideni

Oluyor bazen böyle: Çok düşündüğün ve düşünerek kendini yorduğun sorunların birden çözülmesi gibi şeyler. Boşlukları doldurmak gibi oluyor yani ya da en azından bugün başıma bunun gibi bir olay geldi. Şöyle ki;

***

İstiyorum ki, bir yandan da harçlık dışında sürekli bir gelirim olsun. Çalışayım para kazanayım da, yok efendim atölyeymiş, yok malzemeymiş gibi masraflarımı kendim karşılayarak uygun şartları sağladıktan sonra bu seneki sergi planım için daha kaliteli hazırlanayım. Dedim: "Garsonluk, kasiyerlik falan mı yapsam?" Dediler: "Niye böyle işler düşünüyosun? Kendi alanınla ilgili olanakları değerlendirsene." Tabi daha mantıklı geliyor kulağa ama kalkıpta bir grafik ajansına ilüstratör olarak tercih edilecek niteliklerim olduğunu düşünmüyorum.

***

Bugün arkadaşlarımla eli yüzü düzgün bir kafede otururken bir arkadaşımız bizi boy-friend'iyle tanıştırdı. Ben bu arada yine her zamanki gibi boş bir an bulup defterime eskiz almıştım. Sonra bu eleman defterimi masada görüp çizdiklerime bakmak istedi. (izin verdim tabii haliyle) Bir süre inceledikten sonra artis artis bakıp dedi: "Napıyorsun sen?" Ben de eblek eblek bakıp, "Nasıl yani?" dedim, açıkladı: "N'apıyorsun, yani çalışıyor musun, okuyor musun?" Hiç te çekinmeden, daha okuduğumu iş aradığımı ve para kazanmak istediğimi anlattım. Kaş göz hareketleri yaptı bi süre düşünüyormuş efekti vermek için, önce ani bir çıkışla dedi: "Tamam o zaman ben sana iş buldum." Sonra bu teklifi merak etmemiz için bize süre tanıdı ve sessiz kaldı. E dayanamadık sorduk: "Hayırdır abi ne işiymiş?" diye, o da anlattı. Beni reklam şirketlerine storyboard sanatçısı olarak tanıtıp reklam piyasasına girmemi sağlayacakmış kendisi. Nasıl olsa hem bilmediğim yapmadığım iş değil diyerek, hem de çok ta üstelemiyormuş gibisinden bir tavırla "Eh peki abi sağolasın" dedim. Sonra başladım kafamda hesaplar yapmaya. Bu hesaplar sonucunda hem o artis lavuktan daha artis olamayacağımı, hem de daha rahat bir çalışma süreciyle yüksek meblağalara ulaşabilceğimi kafama soktuğumda masadaki muhabbet çoktan değişmişti. Dedim biraz daha güzel hayaller kurayım da bekleyeyim muhabbetleri bitsin. Sonra masada sessiz bir anı yakalayarak bu elemana dobra dobra açıldım: "Yalnız sen bana çok güzel şeyler söyledin be abi, bırakmam senin peşini ben kolay kolay.." Önce bir durdu, telefonunu aldı eline. Sanki ben onu arıyormuşum gibi yaparak: "Ne? Kim? Resim mi çiziyosun, ne stroyboard'u? Yok kardeşim tanımıyorum, yanlış numara"dedi ve telefonu yalancıktan kapattı. Espri yapıyormuş, ayıp olmasın diye güldük. Ben herkesten daha çok güldüm belki işe yarar da cidden benim için güzel bir iş ayarlar diye. Sonra birden ciddileşti ve "Bakarız ben önce onlarla konuşurum, sonra seninle iletişime geçerim." diye beni geçiştirerek yaradılış amacını gerçekleştirmeye yani "1 saatte ne kadar artislik yapabilirsin?" sorusunun cevabını aramaya devam etti. Ertesinde de dayanamayıp, evlere dağılmak üzere kalktık. Bu iş muhabbetini tekrar açmak istemediğimden ama bir yandan da buna engel olamadığımdan dolayı, üstü kapalı bir şekilde imalı imalı dedim:"Görüşmek üzere, çok memnun oldum."

***

Neyse onlardan ayrıldık taksiye bindik. Arkadaşlarım beni hemen uyarıp, o herifin ne kadar artis hatta düpedüz lavuğun önde gideni olduğundan bahsederek o yavşakla asla iş yapmamamı önerdiler. Ben ne kadar o adamla bir iletişim merakında olmadığımı, sadece bir gelir kapısı peşinde olduğumu anlatmaya çalışsam da onları ikna edemedim. Bir süre sessizlik oldu. Sonunda ne kadar o işe ihtiyacım olduğunu düşünsem de bari arkadaşlarımın gözünde alt tarafı bir iş için milletin ağzına bakan aptalın teki olmayayım diyerek"Tabii abi, hem ben hiç gelemem öyle triplere. Ulan denyo, sen bizim masamıza gelip artis artis tripler yap sonra bir de bana iş teklif et, hassiktir lan ordan, vs." diye saydırdım bu lavuğa. Onların bu keyfe keder eleştrilerini önemsemesem de her ihtimale karşı bu teklife bel bağlamamayı düşündüm. Zaten ben de birkaç kişiden rica etsem aynı insanlara ulaşıp birşeyler koparabilirim. Ama isteyemiyorum işte, garip bir durum. Yapamıyorum böyle şeyleri.

***

Yine de sonuç olarak, o kadar hayalini kurduktan sonra sonunda çizimlerimin ilgi görmesi on numara bir olaymış.

amca değilim ben!

Ateşi bir daha sönen blog aşkım küllerinden doğacak mı? Güncelliğini kaybeden blogum eski formuna tekrar kavuşacak mı? Peki ya sevgili okurlarım beni yeniden kucaklayacaklar mı?

***

Bloguma bakıp bir göz attım az önce, dedim:"Gugu sıçmışız ya", çok derin olmasa da güçlü bir of çekip kendime de bir iki söylendikten sonra gaza geldim ve başladım yazmaya.

***

Beni en son okuduğunda bir yandan yeni sevdalar denizinde kulaçlar atıyordum, bir yandan da yurtta nöbet tutup gün sayıyordum. O günler geçti ben İzmir'e gittim, kah üzüldüm kah canım sıkıldı, kah güldüm kah eğlendim. Çok fazla şey yaşandı aslına bakarsan 2 hafta içinde, ama şimdi ben onlardan bahsedip saatlerce yazı yazmak istemiyorum. Nitekim şu an İstanbul'da kafam rahat bir şekilde yeni okul senesini bekliyor ve lanet nöbete kaldığım yerden devam ediyorum. Yok yok, haftalık izin muhabbeti bu sefer.

***

Resimde yine Barış'la oturmuş çiziyorduk Karaköy sahilde. Arada kafamıza eser, yürür dolaşırız çizip edecek güzel yerler bulduğumuzda da oturup saatlerce çalışırız. O günlerden biriydi işte... Bak sakın dalga geçme ama en büyük hayallerimdendir: Böyle otobüste, uçakta, yolda, sahilde, mahilde resim çizip eskiz alırken, mesela bir galeristin yada kolleksiyonerin ilgisini çekiyorum, önce biraz iltifat edip çizimlerimi övüyor ardından da bana atölyeydi, sergiydi, ün, şan, şöhret, servet, içki, kadın vs. teklifinde bulunup karşılığında ise sadece onun için resim yapmamı istiyor, ve ben de önce biraz düşünüp sonra kabul ediyorum. Bu yüzdendir ki; istediğim bütün hayat bir anda önümde olacak diye düşünüp, dışarda ne zaman boş bir zaman bulayım hemen çıkartır kalemimi defterimi, alırım bir eskiz. Beni tanıyanlar bilir, sırtımdan çıkarmadığım bir çantam vardır. Şimdi itiraf ediyorum, işte bu hayallerim sebebir çantamı, kalemimi, defterimi yanımdan ayıramamamın. Evet, yıllardır kandırdım herkesi, dediklerinde: "Gugu bu çanta ne ayak?" diye. Dedim hep:"E abi anahtarı, gözlüğü, kulaklığı, telefonu gibi ıvır zıvır şeyleri yanımda taşımayı sevmiyorum da o yüzden yahu." E ama ve lakin, gel gör ki şu güne kadar ne bir galerist ya da ne bir kolleksiyoner, e hadi onu da geçtim ne de çizimlerimi öven bir kişilik çıkmadı karşıma. Hatta aksine her seferinde yurdum amelesinden laf yiyorum. İnancım kırılmak üzere artık. Bir de geçen gün bacak kadar çocuk işaret parmağıyla beni annesine gösterip"Annee bak amca resim çiziyoo" dedi. Anlamadım önce, "amca" ben miydim? Şaşırdım bi duraksadım. Hayatımda ilk defa biri bana amca diye hitabetmişti. Yok aslına bakarsan üzülmedim hiç, yani kendimi amca gibi hissetmiyorum sonuçta. Hem sen baksana bana bi, turp gibi delikanlıyım, maşallahım var, ha haay! O yüzden umursamıyorum arkadaşım ben amcayı mamcayı, diyemiyorum. Yok diyemiyorum. Ulan velet! Amca kim, yaşım daha 21 bi de küçük gösteriyorum üstüne üstlük, sen herkesin içinde kalkmışsın beni amca diye gösteriyorsun anana. Girmeyim mi ben şimdi bunalıma? Arkamda bıraktığım yılların her gününü tek tek düşünüp üzülmeyim mi? "Senin yaşındayken ben anaokuluna giderdim, tey tey uyuma dersi vardı ulaan" diyerek en sevdiğim anılarımı hatırlayıp kahrolmayım mı? Amca kim be, amca kim?! Amca değilim ben!

blog işi zormuş ya

Yoksa sen hala benim gibi, zamana modaya akımlara vs. gibi şeylere ayak uydurayım da bir blog yazarı olayım demedin mi?

***

Blog işi zor şey, yazsan bir türlü yazmasan bir türlü. Şanssızlıklar veya sıkışık günler yakandan tuttuğunda "bir zamanlar benim de blogum vardı" diye anımsıyorsun bu kayıt girme görevini ve sonra da ister istemez bir pişmanlık havuzunda uyanıyorsun. Şu sıralar benzer durumlarla boğuşuyorum açıkçası. Fotoğraf makinası olsa bilgisayar olmuyor, bilgisayar olsa fotoğraf makinası olmuyor gibi sebepler ve bahanelerle ekleyemediğim çizimlerin pişmanlığı yetmezmiş gibi şimdi de her İzmir tatilinin getirdiği karşı konulamaz tembelliğinin pişmanlığıyla boğuşuyorum. Ama merak etme sevgili okurcuğum, klişelerle ittifak kurup, sana İzmir tatilimden bahsetmeyeceğim. Onun yerine seni biraz daha bekletip, çizimlerle birlikte dobra dobra geleceğim karşına. Hepsini de beğeneceksin. Evet, beğeneceksin. (Valla bak)