blog işi zormuş ya

Yoksa sen hala benim gibi, zamana modaya akımlara vs. gibi şeylere ayak uydurayım da bir blog yazarı olayım demedin mi?

***

Blog işi zor şey, yazsan bir türlü yazmasan bir türlü. Şanssızlıklar veya sıkışık günler yakandan tuttuğunda "bir zamanlar benim de blogum vardı" diye anımsıyorsun bu kayıt girme görevini ve sonra da ister istemez bir pişmanlık havuzunda uyanıyorsun. Şu sıralar benzer durumlarla boğuşuyorum açıkçası. Fotoğraf makinası olsa bilgisayar olmuyor, bilgisayar olsa fotoğraf makinası olmuyor gibi sebepler ve bahanelerle ekleyemediğim çizimlerin pişmanlığı yetmezmiş gibi şimdi de her İzmir tatilinin getirdiği karşı konulamaz tembelliğinin pişmanlığıyla boğuşuyorum. Ama merak etme sevgili okurcuğum, klişelerle ittifak kurup, sana İzmir tatilimden bahsetmeyeceğim. Onun yerine seni biraz daha bekletip, çizimlerle birlikte dobra dobra geleceğim karşına. Hepsini de beğeneceksin. Evet, beğeneceksin. (Valla bak)

ailemizin boyacısı

Bu boyacı,

4 senedir bizim yurdun boya-badana işlerini halletmiştir. Onun dışında, mesaisi boyunca rulosunu fırçasını sallayıp, abartısız 15-20 tane çay içen, efendim sıkıldığında da milleti bayık muhabbetiyle adeta esir eden, yani boş konuşup hiç susmayan ve bir tek genç olması dışında işte bütün bu nitelikleriyle birlikte yaratılmış bildiğin ustadır. Genç dediysem de 30-32 yaşındadır taş çatlasa. Kısacası, ustamız en önemli sınavı geçerek babamın gözüne girmiş ve böylece gönlümüzdeki ailemizin boyacısı koltuğuna oturmuştur. Lakin bugün aldığım habere göre nötr kaldığım bu durum, yayından fırlayan ok misali eksisiyle beni can evimden vurmuştur. Şöyle ki;

***

Olaylar boyacımızın -burada- İstanbul'da kirada kaldığımız evi boyamasıyla başlayıp, bizimkilerin 8 senedir boya yüzü görmemiş olan "İzmir'deki evi de mi bir elden geçirsek?" şeklinde oluşan fikirleriyle yön buldu. Güya; iki-üç hafta içinde hem benim bu süper nöbet işi bitermiş, hem de yurdun boyası falan fişman derken herşey ayarlanacakmış ta ben bu adamla birlikte İzmir'e gidicekmişim de ayrıca o işini yaparken ben de başında duracakmışım.. E yani, haliyle pek ciddiye almadım ben, ama tabii bizim boyacı bunu duyduktan sonra dört köşe olmuş bir halde dayanamayarak yanıma gelip, bana o iki dakikada kurguladığı film gibi hayallerini ve maceralarını anlattı. Dedi: "Gugu'cuğum, duydum ki birlikte gidecekmişiz İzmir'e. Of şimdi orası da ne güzeldir. Sabah evi boyarız, akşamları ortamlara akarız. Gezdirirsin sen hep beni, haftasonu da denize menize gideriz. Hem İzmir'in karıları kızları falan öehe öehe." Afalladım ya. Durdum bir an, 'yani ne diyim şimdi ben sana, a boyacı' diye düşündüm. O kadar hayal kurup gelmiş bana da anlatmış, boyacı da olsa insan insandır, hayaller ise kutsaldır diyerek: "He ustam, yaparız da ederiz de, sen merak etme abim" diye onaylayıp, onu küçük hayal dünyasındaki İzmir'li kızlarla başbaşa bıraktım.

***

Günler geçti, ben Selin'i tanıdım. Günler geçti, Selin beni tanıdı. Hatta öyle bir anlaşmışız ki şimdi sabırsızlanıyoruz birbirimizi görelim diye. İzmir'di, Selin'di, tatildi, herşey mükemmel olacak, rahat rahat oturacağız bizim evde, efendim kahvaltılar yapıp akşam yemekleri hazırlayacağız, birlikte filmler, diziler izleyeceğiz, sonra sıkılınca ben resim çizeceğim o da kitap okuyacak hatta puzzle bile yaparız diye birlikte çok ta cici hayaller kurduktan sonra bugün dünyamı sarsan şu haberi aldım. İki hafta önce sapık hayallerini umursamayıp kendisini ciddiye almadan geçiştirdiğim o yavşak boyacı, benim cici hayallerimi çiğneye çiğneye İzmir'e gelecekmiş ve ben de yok başında durup edecekmişim. Beynimde şimşekler çaktı o anda. Durumun sarsıcı etkisi altında aklımı yitirmeden hemen Selin'e yakınıp, arkadaşıma da akıl danıştım. Selin dedi: "Aman Gugu, sıkma canını.." E haklıydı tabi, herşeyi erteleyebilirdik bir süreliğine ama günlerdir düşünüp hayaller kuran ben, kabul edemedim durumu. Arkadaşım dedi: "E boyacı varken rahat edemez misiniz?" Düşündüm bir an için bütün o sevimli hayallerimize bir üçüncü şahsı eklemeyi, sevgilim olsun istediğim güzel bir kız ve bir de niyeti bozmuş yavşak bir boyacıyla geçireceğim günleri, biz salonda film izlerken boyacının etrafımızda dolaştığını, o 3 kişilik sofraları, vs... Aman allahım, resmen kabus gibi. Bunun da kötü bir fikir olduğuna kanaat getirdikten sonra hayallerimi ertelemek yerine, hayallerimi önemsemeyenlere karşı savaşmaya karar verdim! Evet anacım, yarın isyan edeceğim! Hem annem, gestapo dedemin yanındaki İzmir tatilinin yanından döndüğünde, eminim beni daha da bir anlayışla karşılayıp bana hak verecektir ve bu yüzdendir ki; benim hala umudum var sevgili okurum, hala umudum var...

to be continued..

kara sineğin laneti

Uykusuz bir şekilde saatlerce sıra beklemekle geçen o günden sonra, gece nöbetime bir zombi kılığında gittim ve böylece görevimi tam anlamıyla gerçekleştirmiş oldum. Bitmek bilmeyen saatlerimin tek ilacı ise Selin'den başkası değildi. Zor bela evime vardığımda da haliyle yatağıma kule gibi devrildim. Güzelim yaz uykularınızın belalılarıdır sivrisinekler değil mi? Bense gündüz uyuduğum ve o sıcakta terden yatağa yapıştığım içindir ki; benim belalılarım ise kara sineklerdir.

***

Uyuyordum. Koluma kondu, yarı uyanık bir şekilde kolumu salladım gitti. Sonra bacağıma kondu, bacağımı salladım yine gitti. Başka bir uzvuma konacak diye beklerken içim geçmiş. Aniden kulağıma vızzz diye yaklaşıp sonra da tttzzııp diye çarpıp kaçtı. Sıçradım yattığım yerden uyku sersemi, sinirlendim ama o halde bir sineği avlayamayacağımın farkında olup parmağımı da sesten rahatsız olduğum için kulağıma sokup titrettim. Biricik uykum devam edecektim ki sinek yaradılışı beni yine rahat bırakmayıp tam yine içimin geçtiği bir anda yakalayarak tekrar kulağıma vızzz diye yaklaşıp sonra da tttzzııp diye çarpıp kaçtı. Bu sefer o sinirle daha yükseğe sıçrayıp ani bir hareketle yatağımda vertikal pozisyona geldim ve dayanamayıp bağırdım. Sinirlerim harap olmuştu n'apçağımı bilemez bir halde yağtağımda öylece ağlamaklı oturuyordum ki işte o sinek geldi yatağın kenarına pıt diye kondu. Ben ki sevmem sinekleri böcekleri öldürmeyi, ama dedim: "Sen misin benim kulağımda vvvtzzıp'layan." Açtım ellerimi, usulca avına yaklaşan bir kaplan gibi aldım sineği ellerimin arasına, ÇAT! Tabii ki hedefi şaşırmadan sineğin varını yoğunu aldım. Üstüne bir de onu yuvasında bekleyen dişisini veya yavrularını umursamadan hatta gelmişine de geçmişine de lanet okuyarak güçlü bir fiske ile sineğin naaşını yatağımdan kapıma doğru metreler öteye fırlattım. Artık rahat bir şekilde uykuma devam etmem gerektiğini düşünüp tekrar horizonal pozisyona geçtim. Fakat nafile, o sıcakta tekrar uykuya dalmak mümkün değildi. O sırada aklıma canını aldığım sineğin vvvtzzıp'ları takıldı. Düşündükçe sineğin bir afro-amerikalı olduğunu ve gelip beni "wwhatssup?" diye uyandırdığını gördüm. Rüyada olduğumu hissederim ben ve bu yüzden rüyalara yön verme yetim vardır; fakat öldürdüğüm bir sinekle dude muhabbetine girip kendimden tiksinmeden önce gözlerimi açtım ve yatağımdan kalkıp salondaki bu sinekkovar spreylerden aranmaya gittim. Bulduğum sprey bitmişti ve başka bir sineğe daha takatim kalmamıştı çünkü biliyordum, odamda bir yerde onlardan bir tane daha vardı. Tekrar yattım yatağıma ve birkaç dakika sonra siktimin sineği geldi koluma kondu. Hemen uyanıp yine ani bir hareketle oturdum yatağıma. Bu sefer de oturduğum yerde içim geçmiş.. Sineğin elime konmasıyla açtım gözlerimi, parmak uçlarımda dolaşıyordu. Tamam, biraz tiksindirici olabilir ama planımın kusursuz bir şekilde ilerlemesi için buna sabretmem gerekiyordu. Kıpırdamadan bekledim ve izledim. Sinek, işaret parmağımdan aşağıya doğru ilerleyip avcuma geldiği anda, KIP! Evet, avcumu süpersonik bir hızla kapatıp sineği içeride hapsetmiştim. Çırpınışlarını hissediyor, yakarışlarını duyabiliyordum. Yumruğumu salladım hızlıca, şerefsizin başı dönsün de çırpınmasın artık diye. Baktım sakinleşti, masamda içip bıraktığım boş bi kola şişesini kaptığım gibi sineği içeri postalayıp kapağını da hemen kapattım. "Görsün şimdi el mi yaman, ben mi yaman" diyerek sineğin şişe içindeki hareketlerini bir süre izledikten sonra, vicdanım daha rahat bir halde, bir leş ve bir de esirle şimdilik kazandığım bu görkemli zaferi mükemmel bir uykuyla kutladım. Yetenekli bir avcı olarak doğmuşum, bugün bunu farkettim...

waypii

Wipeoutmuş...

Kıçımın wipeout'u. Daha bu eleme organizasyonunu bile doğru düzgün gerçekleştiremiyorken, seçeceğin yarışmacının sana karşı nasıl ılımlı, güleryüzlü, neşeli vs. bir tavır takınmasını bekleyebilirsin ki? Sen sırf sikko bir formu doldurtmak, bir de alttarafı numara vermek için saat 11'den 2ye kadar günün en sıcak saatlerinde güneşin altında bitmeyen bir sırada beklet, akşam 6'da anca sıra gelsin sonra kalk bir de daha bu eleme bokuna uyumamış olan bana pişkin pişkin bakarak "Durgunsun ya, neyin var?" de. İşte o an sevgili okurum. İşte o an, benim yerimde hangi ırktan, hangi renkten, hangi dinden insan olursa olsun, ister bir eskimo, isterse hortlamış bir aztek olsun, kendisi karşılık vereceği cümleye şu şekilde başlardı: "Seninben anaanıavraadınıı, yedisülaaleeni..." Ardından bu tümce çeşitli küfür kombinasyonlarıyla ilerletilip, takiben fiziksel şiddet ile harmanlanıp böylece olayın da, orada saatlerdir beklemekten sinirleri harap olmuş, öfkesi tavan yapmış binlerce insanı kışkırtan bir kıvılcım olup, elemelerinin de, görevlilerinin de, Parkorman'ın da amına koymalarını gerçekleştirecek şekilde büyümesine sebebiyet verilebilir. Amma ve lakin sevgili okurum ben ne yaptım? İçimden bildiğim bütün küfürleri ederken, dışımdan ise sade bir tebessüm ile ona sabahtan beri beklediğimi, gece hiç uyumadığımı yani kısacası her an için yorgunluktan ölebilcecek potansiyeli buludurduğumu anlattım. Kendimi o an -sokayım wipeout'a- gönüllerin birincisi olan bir melek gibi hissettim. Sabrımı sonuna kadar deneyen bu deneyi de başarıyla atlatmıştım, ama kafama sıçayım ki; o kuyruğu gördükten sonra gece tutucağım nöbeti düşünüp geri dönmeli ve bunların hiçbirini yaşamadan evinde, o güzel yatağında mışıl mışıl uyuyan Gugu olmalıydım. Olmadı...

nöbetçi nöbetçi

Babamin işi muhasebe ve yöneticilik üzerine. Öğrenci yurdu sahibidir kendisi. Kız Öğrenci Yurdu... Önemli olan bu değil aslında. Konumuz: yurdun güvenlik personelinin 2 haftalık olan yıllık izni, ve o izin sebebiyle nöbetçi nöbetçi olan benim, oyuna dahil oluşumdur.

***

Artık gecelerin korkulu bekçisi oldum, e haliyle gündüzleri bayılıp kalıyorum. Günlerimden iki haftalığına fedakarlık edip babama yardım ediyorum. Bu arada evet, kızlar bana emanet. Şimdi diyeceksen: "Ooo Gugu, hayırlı işler.. Hadi yine iyisiin" hiç deme bence, çünkü çakarım alnının çatına haa. Ayıp vallahi, onlar dünya ahiret bacımdır evelallah. Hem benim sevdiceğim var; bakamam yan gözle kimseye. Bekliyorum 2 hafta sonra memleketime gidip onun elini tutmayı, bir de kestane gözlerine bakıp "Çok sevdim kız seni" demeyi. Bekliyorum, herşey çok güzel olacak... Neyse tamam tamam, başlıyorum anlatmaya.

***

Çarşamba günleri de haftalık izin günüdür güvenlik görevlimizin. Ara sıra babamın yerine ben nöbet tutarım. Geçen seneydi sanırım, yine bir çarşamba gecesi görevdeyim. Herşey gayet yolunda, asayiş berkemaldi ki; baktım biyerden müzik sesi geliyor, gecenin sessizliğinde de epey bir gürültülü çıkıyor. Kafamı çıkarıp camdan baktım. Çekmiş taksisini kız yurdunun yanına, açmış arabesk fantezi müziğini son ses, elinde de birası, kankasıyla "vöaleğeavöaleğa" diye muhabbet ediyor. Olmaz kardeşim, çok yanlış. Etik değil bir kere. Bacılarımın rahatsız olduklarını, bir erkeğin onları bu durumdan kurtarmalarını beklediklerini hissettim. Görevimin adamı olup, herşeyden öte erkek olup, çıkıştım bu lavuklara. Dedim:"Saatten haberiniz var mı sizin? Hadi abicim kısın şunun sesini". Demez olaydım. Lanet olsun ki sarı uzun saçım, ve beybi feys görünüşüm, bu durumlarda bana inanlımaz bir dezavantaj oluşturuyor. Zaten avantaj oluşturabilecek başka bir yanımda yok o taksici beylere karşı. Haliyle şaşırdılar önce. Şaşkınlıklarını üstlerinden attıklarında ise "Okey canım senin için iki volüm kısarız." diyip gülerek taşak geçtiler benimle. İşte o anda, Beşiktaş'ın Liverpool'dan yediği 8 golü ben 2 saniyede yemiş gibi oldum. Sinirlenmiştim sevgili okurum... Çok sinirlenmiştim. Çok yanlış bi adım atmışlardı ve benim için yapacak tek birşey vardı. Babamın bu mevzular için sakladığı boruyu kaptığım gibi, "Sen misin benimle taşak geçen... S.ktim ulan belanızı şimdi" diye naralar atarak, bu lavukların ağızlarını burunlarını, bütün kemiklerini tekeer tekeer bi güzeel kıramadım. Yok, yapamadım. Cesaret bile edemeden, direk yapıştım telefona. Dedim: "Alöğ" Dedi: "Polis İmdat, buyrun". Dedim:"Bööyle, bööyle.." Sağolsunlar kırmadılar beni, 5 dakika içinde iki polis ekibi gelip bu lavukları bir güzel patakladı. Ben de "oooğh canıma da değsin ooğh" diyerek afiyetle izledim o sahneyi. Gel gör ki bu olayın bir geri dönüşü olucaktı, ve gecikmeden oldu da. Ortalık yatışıp polislerde gittikten sonra geldi taksici kardeş, dedi: "Sigdim mi lan ben seni, Ha?" Eh, haliyle sinirliydi arkadaş biraz. Ben birşey diyemeden yineledi: "Sigdim mi oluğm ben seni? Ne ihbar ediyoğn?" Gecelerin korkusuz bekçisi olan bendim güya ama şimdi beni korku dolu sahneler bekliyordu. Dedim içimden:"İşte şimdi sıçtığın andır Gugu. Buraya kadarmış..." Neyse belki tutar diyerek abimsin ayağı çektim, o da kıyamadı beni dövmeye heralde ki bir iki tehditte daha bulunduktan sonra çekip gitti. Bense akıllandım, artık gecelerin korkulu bekçisiyim. Korkuyorum olay çıkacak diye ama neyse ki boru duruyor hala aynı yerinde...