Kıçımın wipeout'u. Daha bu eleme organizasyonunu bile doğru düzgün gerçekleştiremiyorken, seçeceğin yarışmacının sana karşı nasıl ılımlı, güleryüzlü, neşeli vs. bir tavır takınmasını bekleyebilirsin ki? Sen sırf sikko bir formu doldurtmak, bir de alttarafı numara vermek için saat 11'den 2ye kadar günün en sıcak saatlerinde güneşin altında bitmeyen bir sırada beklet, akşam 6'da anca sıra gelsin sonra kalk bir de daha bu eleme bokuna uyumamış olan bana pişkin pişkin bakarak "Durgunsun ya, neyin var?" de. İşte o an sevgili okurum. İşte o an, benim yerimde hangi ırktan, hangi renkten, hangi dinden insan olursa olsun, ister bir eskimo, isterse hortlamış bir aztek olsun, kendisi karşılık vereceği cümleye şu şekilde başlardı: "Seninben anaanıavraadınıı, yedisülaaleeni..." Ardından bu tümce çeşitli küfür kombinasyonlarıyla ilerletilip, takiben fiziksel şiddet ile harmanlanıp böylece olayın da, orada saatlerdir beklemekten sinirleri harap olmuş, öfkesi tavan yapmış binlerce insanı kışkırtan bir kıvılcım olup, elemelerinin de, görevlilerinin de, Parkorman'ın da amına koymalarını gerçekleştirecek şekilde büyümesine sebebiyet verilebilir. Amma ve lakin sevgili okurum ben ne yaptım? İçimden bildiğim bütün küfürleri ederken, dışımdan ise sade bir tebessüm ile ona sabahtan beri beklediğimi, gece hiç uyumadığımı yani kısacası her an için yorgunluktan ölebilcecek potansiyeli buludurduğumu anlattım. Kendimi o an -sokayım wipeout'a- gönüllerin birincisi olan bir melek gibi hissettim. Sabrımı sonuna kadar deneyen bu deneyi de başarıyla atlatmıştım, ama kafama sıçayım ki; o kuyruğu gördükten sonra gece tutucağım nöbeti düşünüp geri dönmeli ve bunların hiçbirini yaşamadan evinde, o güzel yatağında mışıl mışıl uyuyan Gugu olmalıydım. Olmadı...
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder