Evet, kendi kendime arkadaşlık edip, can sıkıntımı otobüste resim çizerek giderebilceğimi düşünerek kendimi yollara attım. Otobüste en arkadaki koltuklardan ortadakine oturdum, çünkü ters duran koltuklardan birini çalışmayı aklıma koymuştum daha öncesinden. Bu resimdeki küçük arkadaşımızın kaderiymiş demek ki şuanda onu izliyor olmamız. Aslında yanında bir kişi daha oturuyodu ama şuanda onu göremememizin nedeninin daha onu çizmeye başlayamadan kendisinin otobüsteki yolculuğuna son vermesi gerektiğinden ibaret olduğunu düşünüyorum. Neyse işte ben bu çocuğu çizerken kendisi bir anda onu çizdiğimi farketti. Sonra kendisine hakim olamamasından mıdır, yoksa utanmasından mıdır artık sebebini bilmediğim bir şekilde çocuk birden sırtmaya başladı. Abi durmuyo ama, bildiğin gülüyo kikirkikir.. Benim de sinirlerim bozuldu tamam mı, dedim sen misin bana gülen, çocuuuuğnalnınınçatınnaa yok be şaka şaka.. Tutamadım kendimi ben de gülmeye başladım. Neyse sonra güle oynaya bitiriyordum ki resmi, çocuk otobüsten inmek için kalktı, önce geldi bi yanıma ve resme bakmasında bir sakınca olup olmadığını sordu, ben de tabii ki hayır diyip gösterdim resmi. Çocuk -çocuk dediğim de böyle liseye falan yeni başlamış biri işte göründüğü üzere- baya şaşırdı çok beğendi resmi, arka arkaya combo şeklinde teşekkür etmeye başladı birden, sonra telefonuyla resmin fotorafını çekmek istedi, ben de kıyamadım izin verdim işte.. Sonra 2-3 kere daha teşekkür edip otobüsten indi. Asıl işin ilginç yanı, otobüs tekrar hareket edip çocuğun önünden geçerken, çocuk bana el salladı ya...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder